Papugi.ovh.org


  Strona główna
  Przed zakupem
  Opis gatunków
  Żywienie
  Rozmnażanie
  Choroby
  Literatura
  Zabawki dla papug
  Linki
  Mapa strony

 

 

  Opis gatunków

 Ara - rodzaj ptaków z rodziny papugowatych, zamieszkujących Amerykę Południową. Charakteryzują się dużymi rozmiarami i bardzo długim ogonem, kolorowym upierzeniem oraz dużym, hakowato zakończonym dziobem. Przedstawiciele obu płci wyglądają podobnie. Odżywiają się owocami i orzechami, których skorupę kruszą za pomocą bardzo silnego dzioba, a następnie wydobywają zawartość językiem. Łatwo się oswajają i dobrze współżyją w hodowli z innymi papugami, mogą jednak atakować inne zwierzęta lub obce osoby. Pojedyncze osobniki osiągały w niewoli wiek do 65 lat.

Do rodzaju należą następujące gatunki:
ararauna (ara ararauna) (Ara ararauna)
ara szafirowa (Ara glaucogularis)
ara zielona (Ara militaris)
ara oliwkowa (Ara ambigua)
ara żółtoskrzydła (Ara macao)
ara zielonoskrzydła (Ara chloroptera)
ara trójbarwna (Ara tricolor) †
ara różowooka (Ara rubrogenys)
ara kasztanowoczelna (Ara severa)
Ara atwoodi †
Ara erythrocephala †
Ara gossei †
Ara guadeloupensis †

Nazwą ara w języku polskim określa się również przedstawicieli innych rodzajów, blisko spokrewnionych z rodzajem Ara - Anodorhynchus, Cyanopsitta, Orthopsittaca, Propyrrhura i Diopsittaca:
ara hiacyntowa (Anodorhynchus hyacinthinus)
ara błękitna (Anodorhynchus leari)
ara turkusowa (Anodorhynchus glaucus)
ara modra (Cyanopsitta spixii)
ara żółtolica (Orthopsittaca manilata)
ara niebieskogłowa (Propyrrhura couloni)
ara marakana (marakana) (Propyrrhura maracana)
ara żółtoszyja (Propyrrhura auricollis)
ara epoletowa (Diopsittaca nobilis)

 

Papużka falista (Melopsittacus undulatus) – mały ptak z rodziny papugowatych (Psittacidae), zamieszkujący głównie południowe rejony Australii. Żyje w dużych stadach prowadząc wędrowny tryb życia. Od 1840 roku jest hodowana w Europie jako ptak ozdobny. Od tego czasu wyselekcjonowano szereg barwnych odmian.Spis treści 


Opis gatunku

W naturze dominuje barwa zielona. Spód ciała ubarwiony jednolicie zielono, wierzch prążkowany żółto i czarno. Przednia część głowy u dorosłych jest żółta, u młodych (do 3-4. miesiąca życia) - w czarno-żółte prążki. Na policzkach ciemnopurpurowe łatki, na podgardlu czarne plamki. Ogon rozkładany wachlarzowato, z długimi sterówkami na środku, zielonkawoniebieski lub zielonkawopurpurowy. Na zewnętrznych sterówkach żółta przepaska. Skrzydła prążkowane, zielono-czarne. Nogi szaroniebieskie, czteropalczaste zakończone ostrymi pazurami. Dziób mały, o barwie brązowo-żółto-pomarańczowej. Kolor woskówki różni się w zależności od płci: u samców jest ona niebieska lub błękitna, u samic beżowa lub beżowo-szara (u samic nielęgowych bledsza), z kolei u młodych obojga płci - różowa (u samczyków częściej fioletowa).

Głównym pożywieniem są nasiona traw.

Skrzydłasą przystosowane do dość długiego lotu (w naturze).


Historia

Pierwszy egzemplarz papużki falistej - wypchany - w Europie pokazano w 1831r. w angielskim Museum of the London Linnean Society. Pierwszą parę żywych ptaków przywiózł do [Anglia|Anglii]] 9 lat później znany ornitolog John Gould. Wraz z żoną wędrował przez rok po bezdrożach Australii, zbierając materiały do książki pt. Ptaki Australii (wydanej w 1851r.). Gould przekazał parkę papużek swemu szwagrowi, Charlesowi Coxeni, któremu udało się rozmnożyć te ptaki; były one pierwszymi papużkami falistymi, urodzonymi w Europie.

Rosnąca popularność papużek doprowadziła do masowego odławiania ich z naturalnego środowiska i eksport na wielką skalę. W tym czasie we Francji zamawiano co roku ok. 100 tys. par. Statki przypływające do Anglii przywoziły coraz większe ilości tych ptaków. W czasie morskiego transportu ginęła część ptaków, co przyczyniło się w latach późniejszych do zakazu wywozu papużek z Australii.

Przy tak licznych hodowlach w Europie zaczęły się pojawiać mutacje barwne papużek, doceniane przez hodowców i miłośników tych ptaków.


Hodowla

Papużki hodowlane bardzo łatwo się oswajają. Mają zdolność naśladowania mowy człowieka, gwizdu czy melodyjek. Trzyma się je dwie lub kilka, gdyż są to zwierzęta stadne.

Najczęstszą ich chorobą jest świerzb, objawiający się żółtymi, białymi lub biało-szarymi naroślami na woskówce, skórze wokół oczu lub nogach. Pod lupą narośle wyglądają jak malutkie kanaliki.

Mutacje

Szek

W naturze dominuje kolor zielony, ale papużki hodowlane występują w wielu mutacjach kolorystycznych. W prawie wszystkich mutacjach pod dziobem występują dwie czarne kropki (czasem jest ich więcej) oraz ciemnoniebieskie "łezki".
Naturalna (Standardowa)

Głowa żółta w czarne, wyraźne falki. Tułów zielony, skrzydła najczęściej żółte z czarnymi falkami i czarnymi końcówkami lotek. Ogon długi, żółto-zielony, z granatowymi sterówkami, które "błyszczą" na zielono.
Lutino

Osobniki o żółtym upierzeniu, bez rysunku fal na grzbiecie, mające czarne lub czerwone oczy.
Opalowa zielona

Papużka bardzo podobna do naturalnej, ale ciemniejsza, o mniej intensywnych kolorach. Falki na głowie mniej wyraźne. Skrzydła żółto-zielone, z lekko czarnymi falkami i czarnymi lotkami na końcach.
Niebieska

Głowa biała z bardzo wyraźnymi czarnymi falkami, tułów jasnoniebieski. Skrzydła białe z wyraźnymi, czarnymi falkami i czarnymi lotkami. Ogon biało-niebieski z granatowymi najdłuższymi sterówkami.
Opalowa niebieska

Podobna do niebieskiej, ale ma mniej wyraźne falki i jest mniej intensywnie ubarwiona. Tułów niebieski, głowa i skrzydła białe z wyraźnymi, czarnymi falkami. Na skrzydła lekko nachodzi kolor niebieski. Ogon niebiesko-biały z granatowymi najdłuższymi sterówkami.
Paraniebieska

Głowa żółta, falki mniej wyraźne niż mutacja niebieska. Tułów niebieski. Skrzydła żółte z czarnymi falkami i czarnymi lotkami. Ogon żółto-niebieski z ciemnoniebieskimi najdłuższymi sterówkami.
Fioletowa

Głowa biała, z mocnymi, czarnymi falkami. Tułów niebieskofioletowy. Skrzydła tej mutacji są białe z lekko czarnymi falkami i czarnymi lotkami na końcu skrzydeł.
Płowa

Nazywa się tak papużki, mające czerwonobrązowy rysunek na grzbiecie i czerwone oczy.
Albinos

Ptak jest cały biały, łapki ma jaśniutkie - różowe. Dziób także jest jasny (często pomarańczowy). Oczy mają barwę czerwoną.
Szek (Arlekin)

Jest to papuga w "łatki". Może to być także papuga cała żółta lub biała, ale z czarnymi oczami.

 

Nimfa (Nymphicus hollandicus) – średni ptak z rodziny kakadu, jedyny przedstawiciel podrodziny nimf. Zamieszkuje australijski interior, na wybrzeżu pojawia się sporadycznie.Spis treści 


Charakterystyka
Wygląd zewnętrzny
Upierzenie samca szare, brzuch i pierś jaśniejsze, przód i boki głowy żółte z pomarańczową plamą policzkową. Ogon długi, na głowie ruchomy czub. Na skrzydłach białe lusterka. W hodowli uzyskano ok. 20 mutacji, wśród których najpopularniejsze są: albinotyczna lutino, cynamonowa, szek, białogłowa i perłowa.
Rozmiary
dł. ciała ok. 28-32 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 40-50 cm
Waga
ok. 90 g


Środowisko

Czasowe stepy trawiaste i otwarte sawanny.


Pożywienie

Nasiona, drobne owoce, pączki kwiatów i liści, okazjonalnie owady. W niektórych rejonach rodzimej Australii traktowana jest czasem jako szkodnik niszczący uprawy.

Lęgi
Gniazdo
W dziupli martwych drzew, zazwyczaj eukaliptusów, w pobliżu źródeł wody.
Jaja
Samica składa 2 do 5 (w sprzyjających warunkach do 8) białych jaj o średnich wymiarach 24,5 x 19 mm.
Wysiadywanie
Jaja wysiadywane są od przez okres 18 - 20 dni przez samca za dnia i samicę nocą.
Pisklęta
Młode opuszczają gniazdo po ok. 4 tygodniach.


W niewoli

Nimfa należy do najpopularniejszych gatunków papug trzymanych w domach. Są jednak bardzo płochliwe, obdarzają hodowcę zaufaniem dopiero po pewnym czasie.
Mutacje 
Wyhodowano wiele odmian nimf, m.in.:
perłowa (szara z "perełkami" na skrzydłach, często z żółtą głową)
cynamonowa
lutino (biała z żółtą głową i czerwonymi oczami)
szek
ciemnooka czysta
białogłowa

Występuje również wiele mutacji z białogłową.
Podstawowe wymagania 
Nimfy trzyma się w dużych wolierach lub specjalnych klatkach dla papug, ale w tym drugim przypadku muszą być często wypuszczane do większego pomieszczenia, aby mogły swobodnie latać. Ptaki muszą mieć zapewniony stały dostęp do pokarmu i wody, niezbędne są także kostki wapienne. Aby para ptaków mogła znieść jaja i wychować pisklęta, konieczne jest zainstalowanie w klatce budki lęgowej, wyścielonej wewnątrz trocinami. Niebezpiecznym jest trzymanie papugi w klatce wraz z lusterkiem. Prowadzi to do chorób psychicznych papugi.
Długość życia
Papugi żyjące w nieodpowiednich warunkach(nie są podawane dla nich odpowiednie ilości i rodzaje owoców) często nie dożywają 4-5 roku życia, jednak bywają ptaki żyjące nawet ponad 20(25) lat.

 

 

Opisy poszczególnych gatunków pobrane z wolnej  encyklopedii wikipedia.org

 

Wszelkie prawa zastrzeżone Papugi.ovh.org 2007